Το πρωτότυπο μοντέλο του Spitfire ήταν μια πλήρης αποτυχία του σχεδιαστή του, Ρέτζιναλντ Μίτσελ. Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε ένα χαμηλοπτέρυγο ολομεταλλικό  μονοπλάνο με σταθερό σύστημα προσγείωσης, ανοικτό πιλοτήριο και 2 πολυβόλα τοποθετημένα στα πλάγια της ατράκτου προς τα εμπρός και άλλα δύο στην πτέρυγα.

Το αεροσκάφος με κωδικό Type 224, πέταξε για πρώτη φορά στις 19 του Φεβρουαρίου του 1934 στα χέρια του αρχιδοκιμαστή πιλότου της Vickers, Summers. Είχε σχεδιαστεί για να ανταποκριθεί στις προδιαγραφές που έθεσε το Υπουργείο Αεροπορίας για μια νέα γενιά μαχητικών, οι οποίες εκδόθηκαν  το 1931.  Η απόδοση αυτού του πρωτότυπου ήταν πολύ χαμηλότερη από την αναμενόμενη και το σύστημα ψύξης του κινητήρα  παρουσίασε σοβαρά προβλήματα. Σε αυτή τη βάση, τα σχέδια Ρέτζιναλντ Μίτσελ απορρίφθηκαν.

Ο Mitchell επέμεινε και επεξεργάστηκε τα αρχικά σχέδια περαιτέρω. Επανασχεδίασε το  μαχητικό με  ελλειπτική πτέρυγα, μικρότερη πτερυγική επιφάνεια, κλειστό πιλοτήριο καθώς και νέο κινητήρα  Rolls Royce Merlin 27 λίτρων PV-12. Το νέο σχέδιο ονομάστηκε Type 300.  Το Υπουργείο Αεροπορίας υπέγραψε μια νέα σύμβαση στις 3 Ιανουαρίου 1935 με την οποία ενέκρινε την ανάπτυξη του. Έως τον Μάρτιο του 1936 το πρωτότυπο, K5054 ολοκλήρωσε τις δοκιμές εδάφους  και ετοιμάστηκε για την πρώτη πτήση του. Αυτό το πρωτότυπο κόστισε £ 14.637 και πέταξε για πρώτη φορά στις 5 Μαρτίου 1936. Η πτήση αυτή διήρκεσε μόλις 8 λεπτά. Όταν ο δοκιμαστής πιλότος "Mutt" Summers με 1.635 ώρες πτήσης προσγειώθηκε, είπε στο προσωπικό εδάφους πως "δεν αντιμετώπισα προβλήματα" και "δεν θέλω να αγγίξει κανείς τίποτα". Η πρώτη επίσημη έκδοση του Spitfire μόλις είχε γεννηθεί. Τις επόμενες ημέρες, πραγματοποιήθηκαν τρεις ακόμα πτήσεις  όλες με πιλότο τον Summers. Η πρώτη πτήση διήρκεσε 23 λεπτά, η δεύτερη 31 λεπτά και η τρίτη 50 λεπτά. Κατά τη διάρκεια των προσεχών εβδομάδων δεν αναφέρθηκαν προβλήματα και πριν καν ολοκληρωθεί το πλήρες πρόγραμμα δοκιμών, το Υπουργείο Αεροπορίας υπέγραψε σύμβαση για την κατασκευή 310 Spitfires στις 3 Ιουνίου 1936.

Το Supermarine Spitfire μπήκε σε υπηρεσία με τη RAF περίπου 9 μήνες μετά το Hawker Hurricane. Η 19η Μοίρα της R.A.F.με έδρα το Duxford είναι η πρώτη που εξοπλίζεται με το Spitfire Mk 1 στις 4 Αυγούστου 1938, με την άφιξη του αεροσκάφους με αριθμό σειράς K9789. Ακολούθησε η 66η Μοίρα  με έδρα επίσης το Duxford, η οποία έλαβε το πρώτο της Spitfire με αριθμό σειράς K9802 στις 31 Οκτωβρίου 1938. Μέχρι το τέλος του 1938, η RAF διέθετε δύο Μοίρες πλήρως εξοπλισμένες με Spitfire. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, η RAF είχε 9 Μοίρες με Spitfire, τις 19η, 66η και 611η στο Duxford, τις 54η, 65η και 74η Μοίρες με έδρα το Hornchurch, την  72η Μοίρα στο Fenton, 41 και 609 Μοίρες στο Catterick και την  602 Μοίρα στο Abbotsinch. Η 603η Μοίρα στο Turnhouse βρίσκονταν στη διαδικασία λήψης Spitfires σε αντικατάσταση των Gladiators. Με το ξέσπασμα του πολέμου, 306 Mk1 Spitfires είχαν παραδοθεί και 36 από αυτά είχαν καταστραφεί κατά την εκπαίδευση
.
Τα πρώτα 77 Spitfires (Mk1s) είχαν δίφυλλη έλικα σταθερού βήματος και τα υπόλοιπα τρίφυλλη έλικα, με βήμα δύο θέσεων, πορείας και απογείωσης. Η αρχική επίπεδη καλύπτρα αντικαταστάθηκε από  θολωτή, για να μπορεί να φιλοξενήσει ψηλότερους πιλότους. Άλλες βελτιώσεις περιλαμβάνουν την ενίσχυση της εμπρόσθιας θωράκισης με την προσθήκη μεταλλικών πλακών πάχους 6mm στο πίσω μέρος του διαφράγματος που χώριζε τον πιλότο από το διαμέρισμα του κινητήρα, καθώς και η ενίσχυση της θωράκισης της καλύπτρας. Επίσης, επειδή τα πολυβόλα υπέφεραν από εμπλοκές σε μεγάλο υψόμετρο λόγω του ψύχους, προστέθηκε σύστημα θέρμανσής τους . Αρχικά ο οπλισμός αποτελούνταν από 8 πολυβόλα Browning 0.303. Τον Ιούνιο του 1939, 2 πυροβόλα  Hispano  τοποθετήθηκαν σε ένα Spitfire για δοκιμές, αλλά διαπιστώθηκε πως το μεγάλο εύρος ταλάντωσης των πτερύγων προκαλούσε  εμπλοκές. Το πυροβόλο Hispano  αρχικά είχε σχεδιαστεί για να τοποθετηθεί στην άτρακτο και οι μηχανικοί ανέλαβαν να επιλύσουν το πρόβλημα που προέκυψε από την τοποθέτησή του στις πτέρυγες. Το κλειστό πιλοτήριο προκαλούσε ένα κλειστοφοβικό αίσθημα σε πολλούς πιλότους, οι οποίοι ήταν συνηθισμένοι σε ανοικτά και πολλά ατυχήματα προκλήθηκαν από την παράλειψή τους να κατεβάσουν τις ρόδες, καθώς δεν ήταν συνηθισμένοι να το κάνουν αφού προέρχονταν από αεροσκάφη με σταθερό σύστημα προσγείωσης.

Ο θρύλος του Spitfire κινδύνεψε να μην πάρει ποτέ σάρκα και οστά, καθώς η παραγωγή του ήταν αργή και το Υπουργείο Αεροπορίας σκεφτόταν σοβαρά την περίπτωση ακύρωσης του προγράμματος προς όφελος άλλων αεροσκαφών. Ένας σοβαρός λόγος για αυτό ήταν η επαναστατική για την εποχή σχεδίαση των πτερύγων του,  η κατασκευή της οποίας προκαλούσε προβλήματα στους άπειρους υπεργολάβους. Η Supermarine έπεισε το Υπουργείο Αεροπορίας ότι με την καθοδήγησή και εμπειρία της, θα επιτύγχανε της επιτάχυνση της παραγωγής. Η παραγωγή μεταφέρθηκε στο εργοστάσιο  στο Castle Bromwich τού Birmingham και το πρόγραμμα συνεχίστηκε κανονικά.
 Πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, πολλές χώρες είχαν εκφράσει ενδιαφέρον για την παραγωγή του Spitfire, βάσει άδειας, ιδιαίτερα η Ιαπωνία! 1160 παραγγέλθηκαν από την Supermarine πριν από τον πόλεμο και, στη συνέχεια, 1000 παραγγέλθηκαν από το εργοστάσιο στο Castle Bromwich.

Κατά ειρωνικό τρόπο, τα πρώτα αεροσκάφη που καταρρίφθηκαν  από Spitfire ήταν δύο Hurricanes της 56η Μοίρας, από αεροσκάφη της 74η Μοίρας κοντά στο Medway  στις 6 Σεπτεμβρίου 1939. Την ίδια περίοδο ένα Blenheim καταρρίφθηκε από αντιεροπορικά πυρά κατά λάθος Τα δύο αυτά περιστατικα και η  επακόλουθη έρευνα έδειξαν ότι υπήρχε σοβαρό πρόβλημα στην αναγνώριση της εθνικότητας και του τύπου των αεροσκαφών. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του συστήματος IFF  (Identify Friend or Foe-Προσδιορισμός φίλου ή εχθρού). Η πρώτη κατάρριψη εχθρικού αεροπλάνου   πιστώνεται στον Squadron Leader Stevens, της 603η Μοίρας. Στις 16 Οκτωβρίου 1939, αυτός και δύο άλλα Spitfires επιτέθηκαν εναντίον Junker 88s από την 1/KG 30 πάνω από το Firth of Forth στο Rosyth. Την ίδια στιγμή δύο άλλα σμήνη της  603η Μοίρας  κατέρριψαν ένα Heinkel He-111  και αργότερα την ίδια μέρα, ένα άλλο Heinkel He-111 καταρρίφθηκε από την 603η Μοίρα. Το Spitfire είχε ανοίξει τον λογαριασμό του με τον εχθρό. Στις 29 Νοεμβρίου, ένα Heinkel He-111 καταρρίφθηκε πάνω από το Haddington East Lothian. Πιστώθηκε  στον Flying Officer Archie McKellar από την 602η Μοίρα, αν και βοηθήθηκε από τρία Spitfires της 603η Μοίρας. Η 41η Μοίρα με πιλότο τον  Catterick, έριξε ένα Heinkel He-111 κοντά στο Whitby και η 74η Μοίρα  με πιλότο τον Hornchurch σημείωσε την πρώτη νίκη της εναντίον ενός  Heinkel He-111 κοντά στο Southend. Κανείς δεν είδε το αεροπλάνο να συντρίβεται, αλλά την επόμενη μέρα περισυνέλλεξαν τους πιλότους του από την θάλασσα.

Η  αναγνώριση των αεροσκαφών κατά κανόνα γινόταν από το έδαφος και προορίζονταν για τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα, αλλά σύντομα η χρήση ενός μικρού, υψηλής ταχύτητας αεροσκάφους για  αναγνωριστικές πτήσεις προτάθηκε από τον  Flying Officer "Shorty" Longbotham. Το Spitfire είναι η προφανής επιλογή και τα πρώτα δύο Mk 1 μετατράπηκαν σε αναγνωριστικά τον Οκτώβριο του 1939. Απογυμνώθηκαν από τον οπλισμό τους, ασύρματο κλπ με αποτέλεσμα η ταχύτητά τους να αυξηθεί κατά περίπου  30 μίλια/ώρα. Μετά την  πτώση της Γαλλίας, οι φωτοαναγνωριστικές αποστολές τέθηκαν υπό την αιγίδα της Παράκτιας Διοίκησης, με την χρήση Spitfires, Wellingtons και Hudsons. Τα αεροπλάνα είναι βαμμένα με βαθύ μπλε για μεγάλο υψόμετρο και το απαλό ροζ για αναγνωριστικές πτήσεις σε χαμηλό.  Εκείνη την περίοδο, οι πτήσεις πέρα από την θάλασσα της Μάγχης ήταν σπάνιες.

Οι Πολεμικές Μοίρες αναμενόταν να  είναι σε θέση να επιχειρήσουν τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα, αλλά το Spitfire ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να προσγειωθεί το βράδυ, λόγω της χαμηλής ορατότητας  από την θέση του πιλότου κατά την προσγείωση λόγω του ρύγχους που περιόριζε το οπτικό πεδίο αλλά και της λάμψης από τις εξατμίσεις. Αποφασίστηκε τελικά το Spitfire να επιχειρεί μόνο τις νύχτες κατά τις οποίες το φεγγάρι παρείχε ικανοποιητικό φωτισμό.

1940

Στις  9 Απριλίου, η Γερμανία εισέβαλε στην Νορβηγία. Ένα μήνα αργότερα εισέβαλε στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες. Στις 10 Μάη 1940,  δόθηκε εντολή για τη διεξαγωγή περιπολιών σε όλη τη Μάγχη. Το Spitfire συνάντησε τα πρώτα του Bf-109 και Bf-110 στις 23 Μαΐου  και δύο από το καθένα καθώς και τρία Spitfire καταρρίφθηκαν. Έντονη πίεση ασκήθηκε να σταλούν Spitfires στη Γαλλία, αλλά η ιδέα συνάντησε αντιδράσεις, με σκοπό να διατηρηθούν όσο γίνεται περισσότερα στην Βρετανία για την επικείμενη μάχη της Αγγλίας. Παρ 'όλα αυτά 67 Spitfires χάθηκαν  κατά  την Μάχη της Γαλλίας και την επακόλουθη εκκένωση της Δουνκέρκης. Η RAF όμως απέκτησε πολύτιμη εμπειρία από την πρώτη της σοβαρή επαφή με την  Luftwaffe και προέβη σε αλλαγές στην τακτική της, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης να μειωθεί η εναρμόνιση  των όπλων στα 250  από τα 400 μέτρα και την χρήση καυσίμου  100 οκτανίων από 87, αυξάνοντας την μέγιστη  ταχύτητα κατά  25 μίλια/ώρα στο επίπεδο της θάλασσας και 34 μίλια/ώρα στα 10.000 πόδια.

Τον Αύγουστο του 1940, ο αρχιδοκιμαστής πιλότος της Supermarine Jeffrey Quill, πήγε στο 65η Μοίρα για «επιχειρησιακή εκπαίδευση». Δεκαεννιά  ημέρες αργότερα, ανακλήθηκε για να πετάξει το νέο Spitfire Mk3. Κατά τη διάρκεια των 19 ημερών και την εμπειρία που απέκτησε, πρότεινε  δύο σημαντικές αλλαγές στο Spitfire: την μεταλλική επικάλυψη των ailerons με σκοπό να βελτιωθεί το roll στις μεγάλες ταχύτητες  και αλλάγές στην καλύπτρα και το πίσω μέρος της ατράκτου για την βελτίωση της ορατότητας..

Στις 24 Σεπτεμβρίου, η Luftwaffe επέδραμε κατά του εργοστασίου της Supermarine  κοντά στο Southampton. Οι υλικές ζημιές που προκλήθηκαν ήταν μικρές, αλλά 100 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους. Τριάντα ακόμα σκοτώθηκαν δύο ημέρες αργότερα σε άλλη επιδρομή, που όμως αυτή τη φορά προξένησε σοβαρές ζημιές και διακοπή της παραγωγής. Ως άμεση συνέπεια,  η παραγωγή διαμοιράστηκε  σε πάνω από 60 τοποθεσίες. Στις 30 Σεπτέμβρη, το εργοστάσιο Westland στο Yeovil βομβαρδίστηκε  από Heinkel He-111.  Ως αποτέλεσμα μόνο το 59 Spitfires παρήχθησαν τον Οκτώβριο.

Στα τέλη του 1940, όταν η  Μάχη της Αγγλίας είχε τελειώσει,  Spitfires και Hurricanes πήραν την πρώτη γεύση τους από το Me Bf109F. Ήταν κατά πολύ ανώτερα από το Hurricane και πιο ευκίνητα από το Spitfire πάνω από τα 25.000 πόδια. Το Spitfire Mk III δεν είχε κάνει την εμφάνισή του ακόμη. Επίσης, αμέσως μετά την Μάχη της Αγγλίας, η RAF αποφάσισε να περάσει στην επίθεση στέλνοντας ζευγάρια μαχητικών πάνω από την Μαγχη για να προκαλέσουν τον εχθρό.

1941

Οι προσπάθειες της RAF να δελεάσει τις Luftwaffe στέλνοντας μαχητικά πέρα από τη Μαγχη απέτυχαν. Έτσι εστάλησαν βομβαρδιστικά  στη Γαλλία με συνοδεία μαχητικών. Η πρώτη επίθεση συνέβη στις 10 Ιανουαρίου 1941, και η επιθετκή δύναμη της RAF αποτελούταν από 6 Blenheims και 6 μοίρες με Hurricanes και Spitfires. Το κόστος της επιχείρησης ήταν η απώλεια ενός Hurricane και δύο  Spitfires σε ατυχήματα κατά την προσγείωση, το ένα από αυτά θανατηφόρο. Μερικά Spitfire MK1C είχαν διατεθεί στην Διοίκηση Βομβαρδισμού για λήψη φωτογραφιών σε αναγνωριστικές αποστολές με σκοπό τον  προσδιορισμό στόχων για τα βομβαρδιστικά πριν από τις επιδρομές. Στη συνέχεια, φωτογράφιζαν εκ νέου την ίδια περιοχή. Μέχρι το τέλος του Απριλίου, όλες οι Μοίρες Spitfire διέθεταν την έκδοση  MkΙΙ, ενώ τα MkΙ χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευση νέων πιλότων. Μόλις η έκδοση MK V κατέστη διαθέσιμη, όλες οι Mk2 Μοίρες εξοπλίστηκαν με το νέο τύπο. Η έκδοση MK V παραγόταν  σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από οποιαδήποτε άλλη έκδοση.  Όταν η Γερμανία εισέβαλε στην Ρωσία τον Ιούνιο, η απειλή εισβολής στην Βρετανία έπαψε να υφίσταται. Έτσι, ο τύπος MK V παρέμεινε στην παραγωγή για περισσότερο χρόνο. Κατά τους πρώτους 6 μήνες του 1941, η RAF έχασε 57 αεροσκάφη  ενώ οι Γερμανοί 20. Παρά το κόστος, οι επιδρομές κατά της Γαλλίας συνεχίστηκαν, κρατώντας γερμανικά αεροσκάφη μακριά από το ρωσικό μέτωπο.. Στις 9 Αυγούστου ο Douglas Bader αιχμαλωτίστηκε, όταν το Spitfire του έχασε την ουρά του σε μια σύγκρουση με ένα Bf109.
Προς το τέλος του 1941, οι πρώτες Μοίρες της RAF με Spitfire επανδρωμένες με προσωπικό από κατεχόμενες συμμαχικές χώρες άρχισαν να σχηματίζονται. Η 340η Μοίρα με Γάλλους πιλότους, η 349η Μοίρα με Βέλγους  και Μοίρες των Πολωνών, Τσέχων και  Νορβηγών.. Οι επιχειρήσεις πάνω από την Γαλλία σταμάτησαν προσωρινά λόγω του υψηλού κόστους: τον Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο, η RAF έχασε σχεδόν 200 πιλότους.

1942

Στις αρχές του 1942, η Διοίκηση Μαχητικών είχε 60 Μοίρες  εξοπλισμένες  με Spitfires. Κατά τη διάρκεια της εξόρμησης μέσα από το κανάλι του Scharnhorst και Gneisenau το Φεβρουάριο, έρχονται αντιμέτωποι με  το FW190 για πρώτη φορά.  Τα Spitfires αποδεικνύονται υποδεέστερα  των FW190,  χάνοντας 59 αεροσκάφη τον Απρίλιο. Το FW190 διέθετε κινητήρα της BMW ανώτερο εκείνου του Spitfire Mk V και ήταν σαφώς ταχύτερο. Τον Μάιο, το Bf109G κάνει την εμφάνισή του. Τα πρώτα από τα Spitfire Mk VI  άρχισαν να εμφανίζονται κατά το μήνα Απρίλιο με την  616η Μοίρα, αποσκοπώντας στην βελτίωση της επιχειρησιακής ικανότητας τής RAF σε μεγάλο υψόμετρο. Αλλά η πρώτη ουσιατική απάντηση στο FW190, ήρθε με το Spirfire Mk ΙΧ.

Τον Ιούνιο του 1942 ένα FW190 αιχμαλωτίζεται στο  Pembrey, όταν ο πιλότος του χάνει τον προσανατολισμό του και προσγειώνεται στην Βρετανία! Η RAF προχώρησε αμέσως σε εξαντλητικές πτητικές δοκιμές του FW190, διαπιστώνοντας την τεχνολογική υπεροχή του αεροπλάνου της Luftwaffe. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός ήταν ο ρυθμός roll έναντι του Spitfire, κάτι που  είχαν ήδη διαπιστώσει στην μάχη. Αμέσως προχώρησαν σε βελτιώσεις, μεταξύ των οποίων η εμφάνιση της έκδοσης του Spitfire με “κομμένα” ακροπτερύγια, μειώνοντας το άνοιγμα φτερών κατά 4 πόδια , πετυχαίνοντας  βελτίωση του ρυθμού roll. Επίσης προχώρησαν  και στην βελτίωση του κινητήρα, προκειμένου να βελτιώσουν την μέγιστη ταχύτητα.

Τα πρώτα  Spitfire Mk IX μπήκαν σε υπηρεσία με την  64η Μοίρα (Hornchurch) τον Ιούλιο, καλύπτοντας το χάσμα με τα αεροσκάφη της Luftwaffe .  Η πρώτη υπερπόντια ανάπτυξη Spitfires έλαβε χώρα το Μάρτιο, όταν 15 Spitfires, μεταφέροντας 90 γαλόνια επιπλέον καύσιμο σε εξωτερικές δεξαμενές, απογειώθηκαν από το  HMS Eagle με κατεύθυνση τη Μάλτα.  Ένα Spitfire, έχοντας σχεδόν μείνει από καύσιμα, έγινε το πρώτο  αεροσκάφος που προσγειώθηκε  σε αεροπλανοφόρο χωρίς να διαθέτει γάντζο ή να είναι έστω σχεδιασμένο για προσνηώσεις! Η 126η Μοίρα (Μάλτα) χρησιμοποιεί για πρώτη φορά σε Spitfire βόμβες των 250  lb,  στις επιχειρήσεις πάνω από την Σικελία. Την ίδια χρονιά στην έρημο, ένα Spitfire της 145η Μοίρας, τροποποιήθηκε στο πεδίο, με την αφαίρεση της θωράκισης, του οπλισμού πλην δύο πολυβόλων και την προσθήκη έλικα με 4 πτερύγια, προκειμένου να αναρριχηθεί στα 45.000 πόδια για να καταρρίψει ένα JU-86. Αυτή ήταν και η κατάρριψη σε μεγαλύτερο ύψος που πέτυχε ποτέ Spitfire.

Η ναυτική έκδοση  του Spitfire ήταν το Seafire. Επιχειρησιακά χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά  το Νοέμβριο κατά τη διάρκεια της εισβολής  του Μαρόκου και της Αλγερίας από τους συμμάχους.  Η αεροπορία  των ΗΠΑ χρησιμοποιεί επίσης Spitfire Μκ Vb κατά τη διάρκεια αυτών των επιχειρήσεων. Η Luftwaffe έστειλε  FW190 στη δυτική έρημο τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο Spitfire Mk IX στάλθηκαν στην  145η Μοίρα για να τα αντιμετωπίσουν.

1943

Η 145η Μοίρα, επανδρωμένη με Πολωνούς πιλότους, πέτυχε περισσότερες καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών κατά τους πρώτους 2 μήνες του 1943 με Spitfire Mk IX, από οποιαδήποτε άλλη πολωνική Μονάδα στην διάρκεια όλου του έτους. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους η  72η Μοίρα έφτασε στη Βόρεια Αφρική με Spitfire Mk IX.

Το Μk ΧΙ  με κινητήρα Griffin, ανέλαβε επιχειρησιακή δράση με την 41η Μοίρα τον Φεβρουάριο. Παρά το γεγονός ότι μόνο 100 κατασκευάστηκαν, αυτά επωμίστηκαν κυρίως τον αγώνα ενάντια στα  FW190.  Η 91η  Μοίρα στο Westhampnett εξοπλίστηκε με Μk XI και ανέλαβε καθήκοντα συνοδείας  βομβαρδιστικών αεροπλάνων, καθώς στα μεγάλα ύψη η απόδοσή τους ήταν ανώτερη αυτής των FW190.  Τον Μάιο Βρετανία έστειλε 140 Mk V στη Ρωσία και μέχρι το τέλος του πολέμου παρήγαγε συνολικά 1.200 Mk IX. Περίπου  50 πήγαν στην Πορτογαλία και ορισμένα στην Τουρκία κατά το ίδιο έτος. Η παραγωγή στο Woolston σταμάτησε τον Ιούνη του 1943, αλλά συνεχίστηκε στο Castle Bromwich μέχρι το τέλος του πολέμου. Ήταν μια αναγνωριστική έκδοση  του Spitfire Mk IX  της 542 Μοίρας που έφερε πίσω τις περίφημες αεροφωτογραφίες μετά την επιδρομή στο  Ρουρ, δίνοντας την εικόνα της πλημμύρας που προκάλεσε η  επιδρομή με τον κωδικό “Dambusters” της 617 Μοίρας.

Τόσο Spitfires όσο και Seafires έλαβαν μέρος στην εισβολή της Σικελίας το 1943. Ένα Spitfire της 72ης  Μοίρας είναι το πρώτο συμμαχικό αεροπλάνο που θα  προσγειωθεί εκεί στις 11 Ιουλίου. Στις  25 Ιουλίου  Spitfires από την 322η Μοίρα  καταρρίπτουν 21 JU-52s και 4  Bf109s σε διάστημα μόλις 10 λεπτών. Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στο Salerno, χάθηκαν περίπου  60, Spitfire, ως επί το πλείστον σε ατυχήματα κατά την προσγείωση.

Τρεις Μοίρες,  οι 607η, 615η και 136η, εξοπλισμένες με  Spitfire  στάλθηκαν στην Αυστραλία με έδρα κοντά στο Darwin,. για την αντιμετώπιση των  ιαπωνικών επιδρομών. Τα Zero ήταν σαφώς πιο ευέλικτα στις αερομαχίες, αλλά ήταν πιο αργά από τα Spitfire. Η 615η Μοίρα πήρε την πρώτη νίκη κατά Ιαπωνικού αεροσκάφους καταρρίπτοντας ένα Dinah  πάνω από το μέτωπο της Βιρμανίας. Στις 31 Δεκεμβρίου, η 136η  Μοίρα καταρρίπτει δώδεκα ιαπωνικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα χάνοντας μόνο ένα Spitfire.

1944

Στις αρχές του 1944 έξι Μοίρες Spitfires στάθμευαν στην Άπω Ανατολή. Οι δύο από αυτές ήταν εξοπλισμένες  Mk.Vc και οι τέσσερις είχαν MkVIII. Μέσχρι τον Μάρτιο όλα τα Mk.V είχαν αντικατασταθεί με Mk.VIII και ο αριθμός των Μοιρών με Spitfire έφτασε τις επτά. Χάρη σε αυτά, ατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Imphal η οποία διήρκεσε 80 ημέρες, οι Ιάπωνες κατέρριψαν μόνο τρία μεταφορικά αεροσκάφη.

Παρά το γεγονός ότι μόνο 100 κατασκευάστηκαν,τα Mk.XI ήταν αυτά που κυρίως έφεραν το βάρος της αντιμετώπισης των FW190 το 1944. Η 91η Μοίρα στο  Westhampnett  εξοπλισμένη  με Μk.XI, ανέλαβε ρόλο συνοδείας βομβαρδιστικών αεροπλάνων που επιχειρούσαν σε σχετικά χαμηλό ύψος. Το Mκ.ΙΧ υπερτερούσε όμως στα μεγαλύτερα ύψη. Μετά την επιδρομή στην Dieppe, η Διοίκηση Θαλάσσιας Διάσωσης παρέλαβε Spitfire Mk.ΙΙ, ειδικά διαμορφωμένα ώστε να έχουν τη  δυνατότητα να ρίξουν  στη θάλασσα μία λέμβο, συσκευασίες τροφίμων και φαρμάκων. Τον Μάιο η Βρετανία απέστειλε 140 MK.V στη Ρωσία, 50 Μκ.ΙΧ στην Πορτογαλία και μικρό αριθμό στην Τουρκία. Η παραγωγή των Mk.IX στη Woolston σταμάτησε τον Ιούνη του 1943, αλλά συνεχίστηκε στο Castle Bromwich μέχρι το τέλος του πολέμου. Ήταν μια έκδοση PR του Mk9 Spitfire για την 542η Μοίρα, η οποία  έβγαλε τις γνωστές αροφωτογραφίες των  φραγμάτων της Ρουρ, μετά την επιδρομή των Dambusters της 617ης Μοίρας.

1945

Την Πρωτοχρονιά  η Luftwaffe οργάνωσε μια τελική επιχείρηση. Στηριζόμενοι στο στοιχείο του αφνιδιασμού, 800 αεροσκάφη, όλων των τύπων, πραγματοποίησαν επιδρομές τα  ξημερώματα σε συμμαχικά αεροδρόμια. Τρείς πολωνικές Μοίρες στο St Denis, οι 302η, 308η και 317η υπέστησαν βαριές απώλειες, χάνοντας περίπου 20 Spitfires, μερικά από αυτά σε αναγκαστικές προσγειώσεις λόγω της έλλειψης καυσίμων. Η 485η Μοίρα στο Maldeghem έχασε 14 Spitfires τα οποία καταστράφηκαν στο έδαφος. Στο Ophoven, η 130η και 350η Μοίρες έχασαν 10 Spitfires, αλλά οι 41η και 610η Μοίρες, στο ίδιο αεροδρόμιο, διέφυγαν ανέπαφες. Συνολικά, οι πιλότοι των  Spitfire  κατέρριψαν 56 εχθρικά αεροσκάφη, ως επί το πλείστον Bf109 και FW 190. Αν και ακριβή στοιχεία δεν υπάρχουν, περίπου 200 συμμαχικά αεροσκάφη χάθηκαν στην επιχείρηση αυτή. Αντίθετα η Luftwaffe έχασε 300 αεροσκάφη και 200 πιλότους. Οι συμμαχικές απώλειες  αντικαταστάθηκαν γρήγορα, σε αντίθεση με την  Luftwaffe η οποία δεν σε θέση πλέον να αναπληρώσει τις απώλειές της.

Το F-ΧΧΙ Spitfire μπήκε σε υπηρεσία με την 91η Μοίρα στο Manston τον Ιανουάριο. Στις 16 Απριλίου, δύο από αυτά βύθισαν  ένα μινι υποβρύχιο.  Μέχρι το τέλος του πολέμου μόνο 120 Mk. XXI ήταν επιχειρησιακά διαθέσιμα. Ορισμένα ήταν εφοδιασμένα με αντιπεριστρεφόμενους έλικες, στοιχείο που μετέτρεπε  το αεροσκάφος μια πολύ σταθερή οπλική πλατφόρμα. Στην Άπω Ανατολή βρίσκονταν 21 μοίρες με Spitfires, συμπεριλαμβανομένων 9 Μοιρών της Πολεμικής Αεροπορίας της Ινδίας.  Λόγω της απουσίας εναέριας απειλής, χρησιμοποιούνταν σε επιθέσεις αέρος-εδάφους. Τo Spitfire είδε δράση για τελευταία φορά στον Β'Π.Π, την 15η  Αυγούστου όταν Seafires  συνοδεύοντας  Avengers των ΗΠΑ, κατέρριψαν 8 Zeros χωρίς απώλειες.

• Επόμενο >